کتاب علم و توسعه هایپرتروفی عضلانی (ویرایش دوم)

برای بررسی پاسخ عضله به محرک مکانیکی، تعدادی روش پژوهش محور وجود دارد. برای مثال، قطع عضله دوقلو باعث می‌شود عضله نعلی و پلانتاریس برای انجام عمل پلانتار فلکشن تحت فشار قرار گیرند.

افزایش بار بر روی این عضلات باعث افزایش ۳۰ تا ۵۰ درصدی سطح مقطع این عضلات در طی چند هفته پس از عمل جراحی قطع عضله می‌شود.

در مدل‌های حیوانی، تحریک الکتریکی عصبی – عضلانی نیز مکرراً برای افزایش هایپرتروفی عضلانی استفاده می‌شود. این تکنیک که شامل تحریک عضله با ایمپالس‌های الکتریکی پر تواتر است (مقادیر بیشتر از ۶۰ هرتز)، باعث افزایش معنادار توده عضله تنها در چند جلسه می‌شود.

با وجود این، در انسان‌ها تمرین مقاومتی روش اصلی افزایش رشد عضلانی به شمار می‌رود. برنامه‌های تمرین مقاومتی ترکیبی از متغیرهای طراحی برنامه هستند که شامل، حجم، تواتر، بار، انتخاب تمرین، نوع انقباض عضلانی، مدت فواصل استراحت، مدت تکرار، ترتیب تمرین، دامنه حرکتی و شدت تلاش است.

می‌توان این متغیرها را برای تحریک دستگاه عصبی – عضلانی دستکاری کرد و دستکاری متغیرها این کار را به روش‌های متفاوتی انجام می‌دهد. همسو با اصل SAID (سازگاری‌های مختص نیاز تحمیل شده)، روش کاربرد این محرک‌ها سازگاری‌های فنوتیپی را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

توجه داشته باشید که به منظور افزایش توانایی نتیجه‌گیری‌های علَی، مطالعات عموماً تلاش می‌کنند یک متغیر ویژه را دستکاری کنند و سایر متغیرها را کنترل کنند.

تکنیک‌های سنجش متنوعی برای ارزیابی هایپرتروفی عضله وجود دارد. ذکر این نکته مهم است که این روش‌ها صرفاً برآوردی از توده عضله ارائه می‌کنند و همه دارای محدودیت‌هایی‌اند که باید هنگام تلاش برای تفسیر نتایج حاصل از کاربرد آن‌ها مد نظر
قرار گیرد.

استاندارد طلایی مرجع برای تعیین ریخت‌شناسی (مورفولوژی) عضله تجزیه و تحلیل جسد است؛ بنابراین، تکنیک‌های in vivo هرگز بالاترین میزان دقت را تامین نمی‌کنند. با وجود این، می‌توان از راه سایر روش‌های ارزیابی پیش‌بینی‌های منطقی انجام داد؛ که برخی نسبت به سایرین از دقت بالاتری برخوردارند.

در کتاب علم و توسعه هایپرتروفی عضلانی، روش‌ها بر این اساس طبقه‌بندی می‌شود که آیا ارزیابی عضله به ‌طور غیر مستقیم انجام می‌شود یا به شیوه موضعی.

روش‌های غیر مستقیم شامل سنجش چین ‌پوستی، وزن‌کشی زیر آب، پلی‌تیسموگرافی (حجم‌سنجی) جابه‌جایی هوا (ADP)، جذب‌سنجی اشعه ایکس مضاعف (DXA)، تحلیل مقاومت بیوالکتریکی (BIA)؛ و سنجش‌های موضعی شامل سنجش محیط‌ها (دورها)، سونوگرافی، توموگرافی کامپیوتری (CT)، تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) و بیوپسی عضله می‌باشد.

سنجش‌های غیر مستقیم ترکیب بدن را می‌توان در یکی از سه مدل اصلی طبقه‌بندی کرد: دو بخشی (2C)، سه بخشی (3C) و چهار بخشی (4C).

همان‌طور که از نام آن‌ها پیداست، مدل‌های 2C بدن را به دو بخش مجزا تقسیم‌ می‌کنند: توده چربی و توده بدون چربی. توده بدون چربی شامل همه اجزای غیر چربی از جمله عضله اسکلتی، اندام‌های بدن، استخوان‌ و مایعات بدن است.

مدل 2C بر این فرض استوار است که چگالی توده بدون چربی و نسبت پروتئین به مواد معدنی ثابت است، فرضیه‌ای که ممکن است همواره صحیح نباشد. نمونه‌هایی از مدل‌های 2C شامل سنجش چین‌ پوستی، وزن‌کشی زیر آب و ADP است.